دوشنبه 29 فروردینماه 1384سیدحسن حسینی
نام: حسن
نام خانوادگي: حسيني
روز آمد: 1/ فروردين/ 1335
در: تهران
روز رفت: 9/ فروردين/ 1383
آثار:
همصدا با حلق اسماعيل (1363)، برادهها (1365)، بيدل، سپهري و سبك هندي (1367)، گنجشك و جبرئيل (1370)، گزيده شعر جنگ و دفاع مقدس (1381)، مشت درنماي درشت (1379)، زبان شناسي عمومي.
ترجمه:
حمام روح/ جبران خليل جبران (1364)، فن الشعر/ احسان عباس، نگاهي به خويش (مصاحبهاي با ادباي معاصر)
و بعد… :
خودش از زبان خودش:
«سيد حسن حسيني هستم. متولد 1335 محله سلسبيل تهران، بزرگ شدهي نازيآباد و نيروي هوايي. بعد ديپلم طبيعي، ليسانس تغذيه، فوق ليسانس و دكتراي ادبيات فارسي به زبان مادريام، به زبان عربي و زبانهاي تركي و انگليسي هم تقريباً آشنايي دارم، البته در حد استفاده از منابع و مأخذ و احياناً صحبت كردن و نوشتن.
تقريباً از سال 1352 نوشتن و سرودن را آغاز كردم. در مطبوعات قبل از انقلاب، مجلهي فردوسي جايي براي عرضهي كارهاي تمريني من بود.
بعد از انقلاب در سال 1358 با بقيه دوستان حوزهي انديشه و هنر اسلامي را كه بانيانش استاد محمدرضا حكيمي بودند و آقاي رخ صفت و نيز، آقاي تهراني و آقاي آيتالله امامي كاشاني، تقريباً ميشود گفت كه راهاندازي كرديم و بخش ادبيات و شعرش را من بودم و آقاي امينپور و دوستان ديگر و آقاي سليماني در ادبيات داستاني، آقاي خسروجردي و آقاي صادقي در هنرهاي تجسمي و دوستاني مثل آقاي سراج و بعدها آقاي نفر در موسيقي و بعد هم آقاي مخملباف در ادبيات داستاني و تأتر و بعد هم سينما. تا سال 66 در حوزه هنري بودم. در سال 66 در اثر اختلافاتي كه با مدير وقت حوزه هنري داشتيم، دستهجمعي اخراج شديم. بعد هم به تدريس در دانشگاه الزهرا روي آوردم. از سال 67 دردانشگاه تدريس كردم. عمدتاً ادبيات فارسي و ادبيات عرب تدريس ميكردم. بعد در دانشگاه آزاد (واحدهاي مختلف) بهويژه در دانشگاه آزاد اسلامي ورامين، نزديك 7 سالي تدريس كردم. بعد خودم داوطلبانه تدريس را كنار گذاشتم. از سال 78 هم در راديو هستم، (در واحد ويرايش). البته در زمان جنگ، سال 59 وقتي كه ميخواستم ازدواج كنم در دوره آموزشي به سر ميبرديم، جنگ شروع شد. بعد از اينكه دورهي آموزشيام تمام شد، با اينكه رشتهام بهداري بود اما راديو ارتش را به من سپردند. چند سالي آنجا با هم در مسايل تبليغي جنگ و ابلاغ پيامها در راديو ارتش كار كرديم، تا بعد از آزادي خرمشهر. بعد از آزادي خرمشهر من يكي دوسالي در راديو ارتش ماندم كه جنگ تمام شود، ديدم جنگ تمام شدني نيست، باز برگشتم به حوزه هنري. البته پيشتر هم به طور موازي در حوزه انديشه و هنر اسلامي بودم. به هر حال نزديك هفت هشت تا به اصطلاح! كتاب هم چاپ كردم. كتاب شعر همصدا با حلق اسماعيل و گنجشك و جبرئيل را چاپ كردم. در زمينه ترجمه، حمام روح گزيده آثار جبران خليل جبران شاعر و فيلسوف معاصر عرب را از عربي و انگليسي به فارسي ترجمه كردم. (چون ايشان به دو زبان مينوشته است). «فنالشعر» استاد احسان عباس را به فارسي ترجمه كردم و شرح كردم كه پايان نامهي فوق ليسانسم بوده، بعد در زمينه سبكشناسـي، بيـدل، سپـهري و سبـك هـندي را كـار كردم. بعد در زمينـه ادبيـات معـاصر عرب هـم، نگاهي به خويش را كه مصاحبهاي است با شاعران و نويسندگان معاصر عرب، كه با آقاي بيدج مشتركاً كار كرديم. (آقاي موسي بيدج از دوستان مترجم ما هستند). كار ديگر من كتاب «برادهها»ست كه مجموعهاي از تأملات اجتماعي و ادبي و مربوط به نقد ادبي است. البته اين كتابهايي كه ميگويم يكي دو سه نوبت تجديد چاپ هم شده. بعد كتاب تخصصي كه براي پژوهشگاه صدا و سيما كار كردم. در سال 78 كتاب «مشت در نماي درشت» بود كه مقايسهي ادبيات و سينماست از طريق معاني و بيان. كه در گزينش كتاب سال هم مورد تشويق قرار گرفت و ما از آن طريق يك حج عمره جايزه گرفتيم كه البته پدرم رفت (خداوند رفتگان شما را هم بيامرزد، پدر من مرحومند). چندين ماليخوليا به قول سعدي گفتم و اگر لازم هست باز هم بگويم. البته الان يكي دو كتاب هم در دست كار و در حال چاپ دارم كه كارهاي پژوهشي است. اين را هم اضافه كنم كه مجموعهي كامل غزليات بيدل را كه نزديك به سه هزار غزل را در بر ميگيرد بر روي CD خواندهام. و در واقع خوانش ديوان كردهام كه هنوز منتشر نشده. البته كار را مدتهاست كه من انجام دادهام. الان هم روي سبكشناسي قرآن و زبانشناسي حافظ مشغول كار پژوهشي هستم كه هفت هشت سالي هست دارم كار ميكنم.»
و ديگر خودش نيست تا بنويسد:
«رفتم. در نهم فروردين ماه هزار و سيصد و هشتاد و سه…»
و ديگر نيست تا به او بگوييم:
«هميشه بهاري باشي، هميشه فرورديني!»
تبارعاشقان
شاهد مرگ غمانگيز بهارم چه كنم
ابر دلتنگم اگر زار نبارم چه كنم
نيست از هيچ طرف راه برون شد ز شبم
زلف افشان تو گرديده حصارم چه كنم
از ازل ايل و تبارم همه عاشق بودند
سخت دلبسته اين ايل و تبارم چه كنم
من كزين فاصله غارت شده چشم توام
چون به ديدار تو افتد سر و كارم چه كنم
يك به يك با مژههايت دل من مشغول است
ميلههاي قفسم را نشمارم چه كنم
